آموزش حرکت در افراد دارای ناتوانی ناشی از ضایعات نخاعی (قست سوم)


آسیب در سطح مهره سوم تا چهارم کمری (L4-L3)
این ناحیه عصب دهی عضلات پایین کمر، خم کننده های ران و چهارسررانی را بر عهده دارند.
این افراد توانایی کنترل تنه، خم کردن ران و باز کردن زانو را دارند؛ و لذا قادر به راه رفتن با استفاده از بریس کوتاه و عصاهای آرنجی هستند.
ناتوانی این افراد در فلج ناکامل اندام تحتانی است که باعث فقدان عمل صاف کردن مفصل ران، خم کردن زانو و ناتوانی در انجام حرکات پا و مچ پا میشود.
آسیب در سطح مهره پنج کمری تا سوم خاجی (S3-L5)
این ناحیه عصب دهی عضله های صاف کننده پا، خم کننده زانو و عضلات پا و مچ پا را برعهده دارد که اجازه کنترل نسبی تا کامل اندام تحتانی را میدهد که این امر اجازه راه رفتن با استفاده از بریس و نیز رانندگی اتومبیل بدون ایجاد هرگونه تطابق را به فرد میدهد. ضعف این افراد شامل فلج ناکامل اندام تحتانی به خصوص در قسمتهای انتهایی اندام تحتانی است

توصیه های خود مراقبتی:
توصیه های خود مراقبتی در بیماران دچار آسیب نخاعی در چهار مرحله انجام میشود:
فاز اول مرحله حاد
این مرحله که بلافاصله پس از وقوع قطع نخاع است با اقدامات زیر همراه است:
بی تحرکی کامل همراه با کشش مهره ها.
اقامت تمام وقت بیمار در تخت در طول زمانی که برای انجام عمل جراحی بر روی ستون فقرات انتظار میکشد.
استراحت مطلق و اقامت تمام وقت پس از انجام عمل تا دوره بهبودی. اجتناب از هرگونه حرکت چرخشی و خم و صاف کردن ستون فقرات.
مراقبتهای کامل فیزیکی و روحی.
بیماران باید برای فعالیتهای مربوط به مراقبتهای شخصی خود از قبیل خوردن، بهداشت شخصی، نوشتن و غیره تشویق شوند.
قرارگرفتن تمام مفاصل بدن در وضعیت صحیح باید ارزیابی شده و همچنین این وضعیتهای صحیح به کارکنان، بیمار و اعضای خانواده آموزش داده شود.
وضعیت صحیح برای بیماران در حالت به پشت خوابیده از قرار زیر است:
بازوهای بیمار به خارج چرخیده و در زاویه ۹۰ درجه نسبت به بدن قرار گیرد. آرنج ها خم بوده، همچنین کف دستها رو به بالا قرار گیرد و همچنین یک بالش کوچک در زیر هر شانه قرار گیرد.

وضعیت صحیح برای بیمارانی که به پهلو میخوابند از قرار زیر است: بالش کوچکی در ناحیه قفسه سینه که در تماس با تخت است قرار میگیرد و همچنین اندام فوقانی که در زیر قرار میگیرند باید با زاویه ۱۰۰درجه نسبت به بدن قرار گیرد. آرنج میتواند در حالت صاف یا خم باشد اما کف دست حتما باید رو به بالا باشد. بازویی که در سمت بالا قرار گرفته نیز باید با قرار دادن بالش در زیر آن، حمایت شود و نسبت به بیمار کمی جلوتر قرار گیرد.
تجویز اسپلینت های مناسب برای دست با توجه به سطح ضایعه که البته باید سریع صورت گیرد. اسپلینت های پشت دست و ساعد، نسبت به اسپلینت های کف دست و ساعد مناسب تر هستند زیرا حس لامسه بیمار را مختل نمیکند.
تسهیل و آماده سازی دست برای عمل گرفتن اشیا به خصوص برای بیماران با ضایعات در سطح مهرههای گردنی. در تمریناتی از این نوع، مچ دست در حالت خم شده به پشت قرار گرفته و انگشتان نیز تا حدی خم است. سپس، مفصل مچ به جلو خم شده و انگشتان باز میشوند.
بیمار همچنین باید به وسایلی که کنترل محیط اطراف را برای او میسر و ممکن میسازد، آشنا و به استفاده از آن تشویق شود. برای مثال استفاده از تلفن، تلویزیون، رادیو و غیره … درضمن، استفاده از تلفن سیستم امداد که به دفتر پرستار وصل است، باید آموزش داده شده و استفاده از آن در مراحل اولیه درمان شروع شود. این امر به بیمار کمک میکند که حس استقلال در این زمینه و همچنین حس کنترل بر محیط زندگی را به دست آورد.
پایان قسمت سوم

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *