مراقبت از پای دیابتی


پای دیابتی
یکی از عوارض مهم دیابت، پای دیابتی نامیده میشود. در این بیماری ابتدا زخمی در انگشتان پا به وجود می آید ولی به علت اختلال در خونرسانی، نه تنها زخم خوب نمیشود، بلکه به تدریج بدتر میشود.
درصورت عدم کنترل بیماری، عضو مبتلا دچار قانقاریا شـده و برای جلوگیری از پیشرفت آن، اندام مبتلا باید قطع شود. مرحله اول بیماری یعنی به وجود آمدن زخم، اغلب به دلیل بیحسی و عدم درک درد، فشار، گرما یا سرما است که ناشی از عوارض عصبی دیابت است. اما عدم بهبودی زخم به دلیل اختلال در عروق و خونرسانی عضو مبتلا است.
دو عارضه پای دیابتی:
بیحسی و کرختی پا
عفونت و دیر بهبود یافتن زخم و جراحتهای پا

توصیه های خودمراقبتی برای پیشگیری از بروز پای دیابتی برای جلوگیری از به وجود آمدن پای دیابتی، توصیهدهای خودمراقبتی زیر را جدی بگیرید: هر روز بعد از فعالیت روزمره یا ورزش، پاهای خود را معاینه کنید و به دنبال زخم، قرمزی، تاول، خراشیدگی، تورم، تغییر رنگ، زخم، ترکخوردگی و ترشح اطراف ناخن باشید. برای این کار میتوانید از یک آینه کمک بگیرید یا از کسی دیگر بخواهید این کار را برای شما انجام دهد.
هر روز بعد از فعالیت روزمره یا ورزش، پای خود را با آب ولرم و صابون معمولی بشویید. از صابونهای قوی استفاده نکنید، چون این صابونها ممکن است باعث آسیب پوست پای شما شوند.
پاهای خود را خوب خشک کنید؛ بهخصوص خشک بودن بین انگشتان پا خیلی مهم است، چون عفونت در جای مرطوب بیشتر به وجود میآید. قبل از شستشوی پاها، درجه حرارت آب را با آرنج خود یا دماسنج بررسی کنید.
هنگام شستشوی پا، ضمن استفاده از آب با حرارت ملایم توجه داشته باشید که زمان این استحمام طولانی نشود. زیرا پوست پا بیش از اندازه نرم میشود و امکان کنده شدن آن وجود دارد.
بعد از شستشو و استحمام، پوست دست و پای خود را با یک کرم یا روغن معمولی چرب کنید اما توجه داشته باشید بین انگشتان پای شما به هیچ وجه چرب نشود.
پاهای شما به غیر از معاینه توسط خودتان، باید حداقل سالی دوبار توسط یک پزشک هم معاینه شود؛ تا هم اعصاب آن معاینه شوند، هم آسیبهایی که شما متوجه آنها نشدهاید، تشخیص داده شود.

ناخنهای پا را کوتاه نگهدارید. در ضمن ناخن نباید از ته گرفته شود. درصورتی که دید شما مشکل دارد، شخص دیگری ناخنهای شما را بگیرد.
ناخنهای پایتان را صاف بگیرید تا گوشه هایش در گوشت کنار ناخن فرو نرود. قبل از ناخن گرفتن همیشه انگشتان پای خود را در آب ولرم بگذارید تا ناخنهای شما نرم شوند.
جورابهای مناسب نخی یا کتانی بپوشید و روزانه آنها را تعویض کنید. از پوشیدن جورابهای رفو شده یا پاره خودداری کنید.
اگر دچار مشکلاتی مثل پینه، میخچه، قوزک اضافه، انحراف انگشت یا ناخن های فرورفته هستید، حتما با پزشک خود برای برطرف کردن آنها مشورت کنید و به هیچ وجه، خودتان با درمانهای خانگی سعی در درمان آنها نکنید.
هر زخم، سوراخ، خراش، بریدگی یا دردی در پای خود را حتما به پزشک اطلاع دهید هرگز سیگار نکشید چون سیگار باعث کاهش گردش خون در انتهای اندامهای شما میشود.
مواد شیمیایی را برای برطرف کردن میخچه و پینه به کار نبرید و ازمحلولهای ضدعفونی کننده قوی استفاده نکنید.
همیشه کفش بپوشید؛ بهخصوص اگر قدرت بینایی شما هم افت کرده و حس پاهایتان را از دست دادهاید.
از کفش راحت، پاشنه کوتاه و پنجه پهن استفاده کنید. از پوشیدن کفشهای تنگ و گشاد پرهیز کنید.
جنس کفش باید چرمی باشد و خرید کفش در اواخر روززمانی که پاها بزرگترین اندازه را دارند صورت گیرد. در فصل زمستان مطمئن شوید که کفشهای شما برای جوراب ضخیم به اندازه کافی جا دارند.
قبل از پوشیدن کفش، داخل و کنارههای آن را از نظر وجود مواردی چون جسم خارجی و سنگریزه بررسی کنید.
ً
این جمله که »این کفش را بپوشید، بعدا جا باز میکند« اگر هم در مورد بقیه درست باشد، درباره شما صادق نیست. کفش شما باید کامال متناسب
با پای شما باشد، نه تنگ و نه گشاد؛ راحت. کفش تنگ قبل از آنکه به جا بازکردن برسد، ممکن است باعث قطع شدن پای شما شود.
هر ۴ تا ۶ ساعت کفش هایخود را برای استراحت پاهایتان درآورید. حتی در اتاق هم پابرهنه راه نروید. یک خار کوچک داخل فرش، تکه نان خشک شده و هر چیز دیگری میتواند، خیلی آسان باعث زخم شدن پای شما شود.
از نزدیک کردن پای خود به آتش، بخاری، شوفاژ و هر وسیله گرمایی دیگر خودداری کنید. از کیسه آب گرم برای گرم کردن پاهایتان استفاده نکنید.

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *